Deutsch Polnisch Russisch 
 
Link ber Facebook senden
Seite twittern
 

Stacze

Wieś Stacze otrzymała przywilej lokacyjny w 1482 r., gdy komtur reński oddał w posiadanie łącznie 30 włók ziemi panom lennym, którzy nazywali się kolejno Steincko Statzke, Jan Warda, Myckoleyn oraz Jakub. Tereny położone po obydwu brzegach rzeki Małkiń zostały przekazane na prawie magdeburskim.

Z czasów najazdów tatarskich przetrwało wiele bolesnych i zarazem wzruszających historii. W Staczach żył wówczas Tobiasz Borowy. Pewnego razu w czasie prac na polu zaatakowali go oraz jego rodzinę Tatarzy. Matka zdołała wprawdzie ukryć swojego 2-letniego synka w zbożu, ale ona sama i jej mąż zostali schwytani. Pojmana kobieta zmarła daleko od rodzinnego domu. Tobiasz Borowy spędził 18 lat w Turcji pracując jako niewolnik, potem udało mu się zbiec z niewoli i po 2 latach wędrówki z niewielkim dobytkiem dotarł w końcu do Stacz. W czasie drogi powrotnej podróżował konno (na 2 koniach). Borowego przywitał w Staczach jego dorosły już syn i mężczyźni po wielu latach rozłąki wpadli sobie w ramiona. W dowód wdzięczności za ocalenie ojciec ofiarował kościołowi w Pisanicy dar w postaci złotego tureckiego żyrandolu.

Kolejne pokolenia rodziny Borowych prowadziły gospodarstwo w Staczach aż do roku 1944. Ostatnim niemieckim właścicielem był August Borowy. Podczas gdy w czasie II Wojny Światowej jego żona i dziecko zginęli podczas ucieczki to on sam po zwolnieniu z niewoli znalazł pracę jako górnik w Zagłębiu Ruhry.

 
 
Akzeptieren

Diese Website verwendet Cookies. Durch die Nutzung dieser Webseite erklären Sie sich damit einverstanden, dass Cookies gesetzt werden. Mehr erfahren