Deutsch Polnisch Russisch 
 

Hans Jürgen Wischnewski

Hans Jürgen Wischnewski (24. 7. 1922 - 24. 2. 2005) urodził się w Olsztynie (Allenstein) i w 2002 r. świętował otoczony szacunkiem 80 urodziny. O młodości Wischnewskiego niewiele wiadomo W wieku pięciu lat przybył do Berlina. W 1941 r. zdał maturę, później został żołnierzem i awansował do stopnia porucznika. Odznaczonym został Krzyżem Żelaznym I klasy. Po 1945 r. znalazł się bez środków do życia w Kolonii (Köln), w 1946 r. został członkiem Przemysłowego Związku Zawodowego Metal (IG-Metall) i Socjalistycznej Partii Niemiec (SPD), w latach 1953 – 1959 był sekretarzem IG-Metall, w latach 1959 – 1961 był przewodniczącym Młodych Socjalistów (Jusos) i brał udział w pierwszych akcjach przeciwko broni nuklearnej. W 1957 r. został po raz pierwszy wybrany do Bundestagu, którego był posłem do 1990 r. W latach 1961-1965 był członkiem Parlamentu Europejskiego (Frakcja Socjalistyczna).

Mehr lesen

Hans Jürgen Wischnewski (24. 7. 1922 - 24. 2. 2005) urodził się w Olsztynie (Allenstein) i w 2002 r. świętował otoczony szacunkiem 80 urodziny. O młodości Wischnewskiego niewiele wiadomo W wieku pięciu lat przybył do Berlina. W 1941 r. zdał maturę, później został żołnierzem i awansował do stopnia porucznika. Odznaczonym został Krzyżem Żelaznym I klasy. Po 1945 r. znalazł się bez środków do życia w Kolonii (Köln), w 1946 r. został członkiem Przemysłowego Związku Zawodowego Metal (IG-Metall) i Socjalistycznej Partii Niemiec (SPD), w latach 1953 – 1959 był sekretarzem IG-Metall, w latach 1959 – 1961 był przewodniczącym Młodych Socjalistów (Jusos) i brał udział w pierwszych akcjach przeciwko broni nuklearnej. W 1957 r. został po raz pierwszy wybrany do Bundestagu, którego był posłem do 1990 r. W latach 1961-1965 był członkiem Parlamentu Europejskiego (Frakcja Socjalistyczna).

W 1966 r. nalegano na wprowadzenie stanu wyjątkowego. W tej fazie Wischnewski wszedł w skład kuratorium przeciwko ustawom o stanie wyjątkowym, które było kierowane przez szefa IG-Metall. W latach 1966 – 1968 był ministrem federalnym ds. współpracy gospodarczej, w latach 1968 – 1971 przewodniczącym SPD. Ponieważ umożliwiono mu dostęp do stanowisk, dał się odwieść od swojej dezaprobaty wobec ustaw o wprowadzeniu stanu wyjątkowego. Z tego powodu został na Uniwersytecie w Kolonii zakrzyczany przez członków lewicowej frakcji SPD (SPD-LINKEN) i obrzucony pomidorami. Ponowny wybór do Bundestagu zapewnił mu jednak w 1969 r. Herbert Wehner. W latach 1970-1985 był członkiem zarządu i prezydium partyjnego SPD.

Już od końca rządów Konrada Adenauera nawiązywał kontakty z krajami arabskimi i z biegiem czasu udało mu się pozyskać zaufanie niektórych wpływowych Arabów i arabskich przywódców. Po upadku rządu kanclerza Willy'ego Brandta, który nazywał go Ben Wisch, wszedł do gabinetu Helmuta Schmidta w latach 1974-1976 jako parlamentarny sekretarz stanu w randze ministra w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W latach 1976-1979 i w 1982 r. był ministrem w Kancelarii Niemiec. Podczas porwania Hannsa-Martina Schleyera w 1977 r. próbował bezskutecznie wysondować u swoich arabskich przyjaciół, czy któryś z krajów byłby gotowy przyjąć uwolnionych z więzienia w Stuttgarcie terrorystów, co było żądaniem porywaczy.

13 października 1977 r. został porwany przez czterech palestyńskich terrorystów, którzy sympatyzowali z RAF, samolot Lufthansy „Landshut“ podróżujący z Majorki do Frankfurtu. Na pokładzie maszyny znajdowało się 91 pasażerów. W ten sposób porywacze chcieli wesprzeć swoich niemieckich kompanów i wymusić uwolnienie Andreasa Baadera, Gudrun Ensslin oraz Jana-Carla Raspe. Dopiero po uwolnieniu zakładników w Mogadiszu życie porwanego 5 września Hannsa-Martina Schleyera, prezydenta Niemieckiego Związku Pracodawców znalazło się w niebezpieczeństwie. 18 października odnaleziono jego ciało i tego samego dnia Baader, Ensslin i Raspe zostali znalezieni martwi w swoich celach.

W tym czasie pełnym zawirowań Hans Jürgen Wischnewski został wysłany przez kanclerza Schmidt w ślad za porwanym samolotem i zdawał relacje o skomplikowanych rokowaniach pomiędzy nim, porywaczami i rządami różnych państw Bliskiego Wschodu, ponieważ „Landshut” wkrótce opóscił Europę i zatrzymał się w Dubaju zanim z powodu braku paliwa przymusowo lądował w somalijskim Mogadiszu. Rząd Somalii chciał według Wischnewskiego początkowo zlecić szturm samolotu własnym oddziałom. Udało mu się jednak przekonać Somalijczyków, że 9 Grupa Federalnej Straży Granicznej (GSG 9) będzie bardziej kompetentna. Porywaczy poinformowano, że ich żądania zostaną spełnione, co wprawiło ich w radosny nastrój i pozbawiło czujności. Nagle padły strzały. Żołnierze GSG 9 byli już na miejscu.

Wraz z upadkiem rządu Schmidta w 1982 r. zakończyła się kariera Wischnewskiego jako członka rządu, ale jeszcze nie jako funkcjonariusza partii. W latach 1979-1982 był zastępcą przewodniczącego SPD a od 1984 do 1985 roku skarbnikiem. Ponadto przewodniczył Towarzystwu Niemiecko-Arabskiemu. Był członkiem prezydium Towarzystwa Niemiecko-Tunezyjskiego, w latach 1964-1966 i 1970-1971 przewodniczącym kuratorium Niemieckiej Fundacji dla Krajów Rozwijających się, 1992-1996 przewodniczącym Niemieckiego Komitetu "International Decade For Natural Disaster Reduction (IDNDR)". Podczas sporu z Hansem-Joachimem Voglem zrezygnował w 1985 ze wszystkich funkcji w SPD. W 1990 przestał być posłem do Bundestagu.

Pomimo zaawansowanego wieku Wischnewski wciąż utrzymywał dobry kontakt z prominentnymi przedstawicielami krajów arabskich, co pozwalało mu być doradcą niemieckich przedsiębiorstw w arabskim obszarze kulturowym.

 
 
Akzeptieren

Diese Website verwendet Cookies. Durch die Nutzung dieser Webseite erklären Sie sich damit einverstanden, dass Cookies gesetzt werden. Mehr erfahren