Deutsch Polnisch Russisch 
 


Historia miasta Ełk sięga budowy zamku. W 1398 r. zakon krzyżacki za panowania komtura Bałgi Ulryka von Jungingena, który później jako wielki mistrz poległ w bitwie pod Grunwaldem, wybudował najpierw w miejscu starych pruskich umocnień konstrukcję z drewna przy zastosowaniu nasypów ziemnych. Począwszy od roku 1408 twierdza była masywnie umacniana kamieniem.


Mazowszaninowi Bartolomeuszowi Brantomilowi zlecono wówczas założenie osady w pobliżu zamku. Otrzymał w tym celu do dyspozycji 48 łanów ziemi. Ponieważ napływ ludności rodzimej był zbyt mały a wewnętrzne migracje ustały, z coraz większym powodzeniem werbował osadników mazowieckich z sąsiedniej Polski. Osada, którą ze względu na położenie nad brzegiem rzeki nazywano „Likke”, przez długi czas nie mogła się swobodnie rozwijać, ponieważ nieustanne napaści Litwinów i Polaków skutecznie odstraszały wszelkich potencjalnych nowych osadników. Dopiero 27 maja 1425 r. wieś otrzymała przywilej lokacyjny od wielkiego mistrza Paula von Russendorf. W związku z powyższym w roku 2000 obchodzono 575 rocznicę założenia osady, która w przyszłości miała stać się dzisiejszym miastem Ełk. Zamiar, który zrodził się 1435 za panowania wielkiego mistrza Paula von Rußdorf i przewidywał rozbudowanie osady do rangi miasta, nie powiódł się, ponieważ brakowało kościoła oraz nie wydano przywileju targowego. W ten sposób Ełk na długo jeszcze pozostał wsią.


W 1454, zaraz na początku tzw. wojny miast Ełk został spalony, ale do roku 1497 za panowania Wielkiego Mistrza Fryderyka z Miśni odbudowano go ponownie oraz silnie ufortyfikowano. W tym samym czasie kolonizacja Wielkiej Puszczy we wschodniej części państwa zakonnego począwszy od roku 1470 przyczyniła się do ożywienia gospodarczego. W 1469 r. pojawia się pierwsza wzmianka o tutejszym pastorze a w 1472 r. ukończono budowę pierwszego kościoła p.w. Św. Katarzyny. W 1477 r. Ełk otrzymał przywilej prowadzenia karczmy i przywilej propinacji. W 1513 r. zatwierdzono powołany do życia sąd. Wraz z imigracją polskich protestantów a wśród nich polskiego duchownego Jana Małeckiego Ełk stał się na tutejszych terenach głównym ośrodkiem religijnym.


Ełk został ponownie zrównany z ziemią w 1656 r., tym razem przez Polaków i Tatarów, ale w końcu 23 sierpnia 1669 r. Wielki Książę Elektor nadał Ełkowi prawa miejskie.


Dalszy rozwój miasta przerwała w 1710 epidemia dżumy, która pochłonęła 1300 spośród 2000 mieszkańców. W 1740 r. przeniesiono do Ełku garnizon, co tchnęło nieco nowego i ożywczego ducha jak również było siłą napędową dla tutejszej gospodarki.


Na początku i pod koniec okresu napoleońskiego w Prusach Ełk został zajęty przez żołnierzy francuskich. Z tego więc powodu dnia 19 stycznia 1813 r. car Aleksander I został przyjęty jako wyzwoliciel ojczyzny. W 1818 roku Ełk stał się miastem powiatowym rejencji gąbińskiej. Ok. 1850 roku liczbę mieszkańców Ełku oszacowano na 4250. Ełk uchodził odtąd za największe i najpiękniejsze miasto na Mazurach.

W pierwszej połowie XIX wieku Ełk został poważnie zniszczony przez kilka pożarów, ale dzięki szybkiemu podłączeniu do sieci kolejowej w 1868 r. ponownie nastąpił pełen rozkwit miasta. Rozbudowa sieci kolejowej do stacji granicznej w Prostkach miała miejsce 1. lipca 1871 r. W 1879 r utworzono połączenie z Oleckiem a w 1885 r. można było udać się koleją do Olsztyna. Ełk był zatem najważniejszym węzłem komunikacyjnym w południowo-wschodniej części Prus Wschodnich.


Życie gospodarcze miasta zdominowała produkcja drewna i produktów rolnych. Podwójnie tkany gobelin mazurski stał się znany daleko poza terenami Prus Wschodnich. W 1895 zbudowano wieżę ciśnień, a następnie gazownię, urząd skarbowy i szpital. Budowa kanalizacji została ukończona w 1905 a w 1906 r. otworzono nową remizę strażacką. Ze strukturami starostwa, sądu okręgowego, gimnazjum i szkoły nauczycielskiej miasto Ełk uchodziło około roku 1900 za ”Stolicę Mazur”.

W czasie I Wojny Światowej wojska rosyjskie w 1914r. zajęły Ełk bez walk, po bitwie pod Grunwaldem został on jednak ponownie odbity przez niemieckich żołnierzy. Wskutek działań wojennych zniszczonych zostało 165 domów, kościół oraz ratusz. Patronat nad Ełkiem przejęło miasto Opole, które udzieliło pomocy i wsparcia w odbudowie zniszczeń.


Wstrzymanie ruchu granicznego z Polską po I Wojnie Światowej godziło w Ełk bardzo mocno pod względem gospodarczym. Być może w wyniku związanej z tym recesji naziści mogli liczyć w Ełku w latach 30-tych XX w. na dużą ilość głosów.

W czasie II Wojny Światowej bombardowania przeprowadzone w 1944 roku wyrządziły miastu wiele zniszczeń. W sierpniu 1945 roku, po wojnie, spalono wiele budynków wybudowanych przy głównej ulicy.


Po 1945 r. nazwa miasta została zmieniona przez polską administrację z Lyck na Ełk. Uwzględniono przy tym pośrednio mazurską nazwę miasta Łek. Z wyrażenia "we Łku" powstało "w Ełku", co otworzyło drogę do obecnej nazwy miejscowości.


Ełk jest obecnie gospodarczym centrum Wschodnich Mazur. Po II Wojnie Światowej powstała tutaj na przykład duża rzeźnia z dołączonym zakładem przetwórstwa mięsnego.

8. 6. 1999 r. Ełk odwiedził papież Jan Paweł II, który odprawił tutaj Mszę Świętą.

 
 
Akzeptieren

Diese Website verwendet Cookies. Durch die Nutzung dieser Webseite erklären Sie sich damit einverstanden, dass Cookies gesetzt werden. Mehr erfahren