Deutsch Polnisch Russisch 
 

Kronika historii Węgorzewa

  • Ślady osadnictwa w pobliżu ujścia Węgorapy (Angrapa) pochodzą już z czasów prehistorycznych , o czym świadczy kilka miejsc pochówku, które znaleziono w okolicy. Nazwa rzeki wzięła się od staropruskiego Angerapp i oznacza "rzekę w której żyją węgorze" Węgorze miały tutaj najwyraźniej długą tradycję a Węgorzewo było z nich znane aż do XX wieku.
  • Za panowania wielkiego mistrza Dietricha von Altenburg krzyżacy zbudowali w 1335 r. gród na wyspie położonej na rzece Węgorapa., u ujścia do jeziora Mamry. Ten system obronny był także punktem wypadowym dla kilku wypraw dyscyplinujących przeciwko wrogim Litwinom, były to „wyprawy”, w których brało udział wiele „gości” z Europy Zachodniej.
  • Gdy Litwini w 1365r. zniszczyli ten gród pod wodzą księcia Kiejstuta, zakon wybudował nowy zamek 2 km dalej na północ w miejscu, w którym stoi aż do dziś. Zamek z kamienia sięga swymi początkami roku 1398.
  • Obok zamku rozwijała się osada, której przedstawiciele pojawili się już około roku 1450, aby złożyć hołd wielkiemu mistrzowi. Osada ta jednak musiała w czasie wojny 13-letniej odnieść wiele szkód, ponieważ dokumenty z 1478 r. zaświadczają, że nie ostał się nawet ani jeden kościół. Kiedy w 1479 wybudowano tam kaplicę, nazwano to miejsce Nową Wsią lub też Geratową Wolą.
  • <Oficjalne założenie Węgorzewa nastąpiło w roku 1514, gdy wielki mistrz Albrecht von Brandenburg zapisał wsi 60 łanów ziemi, z tego 6 dla sołtysa Michała Pankiewicza
  • W 1490 i 1560 przy budowie młyna wodnego spiętrzono jezioro Mamry. Poziom wody wzrósł odpowiednio o 2 do 3 metrów wskutek czego płaskie tereny znalazły się pod wodą. Jezioro rozciągnęło się w kierunku południowym
  • Osada leżąca na północ od twierdzy, która rozwinęła się w trakcie 15. wieku, otrzymała prawa miejskie, godło oraz swoją nazwę Węgorzewo (przywilej węgorzewski) 4. kwietnia 1571 r. za panowania księcia Albrechta Fryderyka, zwanego też „Szalonym”. Miasto nie było chronione przez mury miasta, ale tylko przez liczne jeziora w okolicy i rzekę Węgorapę.
  • Aby wesprzeć pozytywny rozwój miasta, pozbawiono w 1601 r. konkurujący z nim Węgielsztyn prawa do handlu jarmarcznego i tym samym zapewniono dla Węgorzewa czwarty rynek. Jednocześnie wydłużono cotygodniowe targi w środę i sobotę. Od 1679 pozwolono w przededniu jarmarków organizować targi bydła i koni.
  • W 1656 Węgorzewo zostało zniszczone przez Tatarów. Kościół jednak przetrwał ten najazd. 21 lutego 1656 zabito 200 mieszkańców Węgorzewa i nie znalazł się nikt, kto mógłby ich pochować. Ciała były nadgryzane przez psy i świnie, jak podają źródła, a uroczysty pochówek odbył się dopiero następnej wiosny pod przewodnictwem proboszcza Uriela Betrama (1631 - 1657)
  • W 1679 w pobliżu Węgorzewa obóz swój rozbili Szwedzi, ale miejskiemu kronikarzowi o nazwisku Bartholdi wraz z kilkoma posłami udało się pewną sumą pieniędzy wykupić od grabieży miasta zarządzonej przez szwedzkiego nadkomisarza Jakuba Schneckenschilda
  • /Wielkie pożary miały miejsce w 1608 albo1609 r., kiedy to spłonęły prawie wszystkie domy w mieście razem z kościołem i ratuszem, następnie w 1706 - spaliły się liczne domy ale ocalały budynki użyteczności publicznej, następny pożar w roku 1826
  • W 1703 założono milicję obywatelską, która składała się z 72 szeregowych, 1 kapitana, 1 porucznika, 1 chorążego, 3 sierżantów, 3 kaprali i 2 bębniarzy. Każdy musiał sobie sam zorganizować broń, chorągiew i trąbkę zapewniał miejski skarbiec. Najwięcej ofiar straży obywatelskiej było wśród niej samej z powodu najwyraźniej nieostrożnego obchodzenia się z bronią w czasie ćwiczeń wojskowych, a nie w wyniku sytuacji kryzysowej
  • Zaraza dżumy także i tutaj pochłonęła wiele ofiar w latach 1709/1710. Najsławniejszy syn Węgorzewa, duchowny, naukowiec oraz poeta regionalny Jerzy Andrzej Helwing na wzniesieniu przed kościołem zasadził na pamiątkę tego wydarzenia kilka lip, aby przypominały tym, którzy przeżyli oraz potomkom obywateli Węgorzewa o tym wydarzeniu. Lipy te, które urosły i stały się potężnymi drzewami, stoją do dziś. Jak głosi przekaz, jedynie 150 mieszkańców zdołało uchronić się przed tą okropną zarazą. Na skutek dżumy zmarło 1.111 mieszkańców Węgorzewa, między innymi burmistrz Tomasz Anderson i rektor Johann Christian Helwig oraz wszyscy nauczyciele, a we wsiach należących do parafii Węgorzewo było to 3.229 ludzi
  • W 1718 Węgorzewo stało się miastem garnizonowym Jako pierwsi zostali tutaj zakwaterowani kirasjerzy gen. von Katte. W mieście stacjonowało z czasem tak wielu żołnierzy, którzy wymagali uprzywilejowanego traktowania, że obywatele reagowali na ten fakt z umiarkowaną radością
  • W 1732 r. w trakcie okresu odbudowy przybyło do Węgorzewa 48 mieszkańców Salzburga, którzy z powodzeniem zintegrowali się z tutejszą społecznością
  • W drugiej połowie 18. wieku powstała fabryka safianów i skór juchtowych. Handel zbożem był wzmożony a obroty istniejącej od 1717 fabryki soli znacząco wzrosły
  • W 1807 r. trzeba było na koszt miasta założyć w zamku rosyjski szpital wojskowy. Chorzy Rosjanie zarażali tyfusem. Następnie Francuzi i Polacy dokonali grabieży i rekwirunków na dość znaczącą skalę. Najpierw, po podpisaniu pokoju w Tylży polscy kawalerzyści złupili magazyn soli, zabrali 2.092 ton soli i zawłaszczyli ponadto kasę miejską. Następnie żołnierze francuscy ukradli odzież, żywność, wódkę, konie, wozy, itp., a do tego miasto było również zmuszone do zapłacenia wysokich kontrybucji.
  • 1820 Założenie królewskiej kasy podatkowej w powiecie węgorzewskim
  • 1821 Otwarcie siedziby powiatu w Węgorzewie
  • 1826 Rozpoczęcie funkcjonowania urzędu pocztowego
  • 1829 powstało w Węgorzewie pierwsze na Pojezierzu Mazurskim seminarium nauczycielskie
  • 1831 podczas epidemii cholery, która rozprzestrzeniła się na cały kraj, zachorowały w Węgorzewie 374 osoby, z których zmarło 151. Wiele rodzin wymarło zupełnie a 30 dzieci zostało osieroconych. Następna epidemia cholery, jednakże nie aż tak wielka, wybuchła już 6 lat później w 1855 r. Zaraza zebrała swoje krwawe żniwo w postaci 300 ofiar
  • 1849 rozpoczęcie pracy sądu rejonowego
  • W połowie XIX wieku coraz częstsze stały się nieurodzaje spowodowane warunkami pogodowymi – deszcze i mrozy – wskutek których ucierpieli zwłaszcza biedniejsi mieszkańcy miasta. Częściowo doszło wśród nich nawet do prawdziwej klęski głodu, z której rozmiarami nie mogły sobie nawet poradzić publiczne kuchnie dla ubogich. Rząd zakazał eksportu zbóż i ziemniaków i zamknął wszystkie gorzelnie. Mimo to nasilały się kradzieże i żebractwo.
  • W związku z otwarciem w 1856 r pobliskiego kanału., który przeciął pętlę rzeki Węgorapy pomiędzy miastem a jeziorem Mamry, rozbudowano mały port znajdujący się przy zamku, co umożliwiło cumowanie łodzi rybackich i sportowych jak też statków pasażerskich. W tym okresie aż do wieku XX dobrą reputacją cieszyły się przemysł sukienniczy jak i branża piwowarska
  • 1878 ponieważ nie było połączenia kolejowego i nie rozbudowywano dróg, sąd rejonowy i prokuraturę przeniesienie do Ełku
  • 1880 Hrabina Anna Lehndorff założyła instytucję charytatywno-opiekuńczą Bethesda, która pełniła rolę przytułku dla ubogich, ułomnych i niewidomych. Po rozbudowie tego obiektu przez kuratora Hermanna Brauna placówka „Bethesda”, w skład której wchodziło 35 budynków, stała się zaraz po Karolewie w powiecie kętrzyńskim drugim co do wielkości ośrodkiem powiatowym o charakterze opiekuńczo-uzdrowiskowo-edukacyjnym Misji Wewnętrznej w Prusach Wschodnich
  • W 1898 dzięki wybudowaniu połączenia kolejowego na trasie Gierdawy, następnie Gołdap - Giżycko - Kętrzyn- Olecko- Gosiew Węgorzewo doświadczyło znaczący ożywienia gospodarczego
  • Na przełomie wieków powstają gazownia i wodociągi
  • W czasie I Wojny Światowej władze ze względu na postępy armii rosyjskiej zarządziły dnia 22 Sierpnia 1914 ewakuację miasta Węgorzewo. Następnego dnia miasto zostało w dużej mierze opuszczone z wyjątkiem szeregu podejrzanych postaci, które splądrowały kilka sklepów, zanim po południu Rosjanie pod dowództwem generała Rennenkampf wkroczyli do miasta. Pozostali obywatele wybrali kupca Franza Tietza na burmistrza i zarządcę powiatu, aby w ten sposób zapewnić Rosjanom żądanego partnera do negocjacji. Kasę miejską przejął aptekarz Max Rademacher. Wprawdzie dowództwo armii obiecało ochronę własności a oficerowie w dużej mierze płacili za siebie; mimo to dokonywano włamań na dużą skalę, plądrowano i rabowano. 10 września 1914 roku Rosjanie wycofali się pośpiesznie, co prawda zdążyli jeszcze zabić 11 cywilów, wysadzić most kolejowy, podpalić kilka stodół i spichlerzy oraz zabrać różnego rodzaju łupy. Podczas drugiej inwazji na Prusy Wschodnie Rosjanie dali radę zbliżyć się jedynie na ok. 6 km do Węgorzewa, po czym Hindenburg w bitwie zimowej wyparł ich ostatecznie z kraju. Teraz można było niezwłocznie rozpocząć odbudowę i naprawy szkód
  • 1922 powstało w Węgorzewie największe w Prusach Wschodnich gospodarstwo hodowli ryb . W okresie międzywojennym Węgorzewo stało się ośrodkiem żeglarstwa i sportu bojerowego
  • 1925 elektryfikacja Węgorzewa
  • 1930/31 Instalacja kanalizacji
  • podczas II. Wojny Światowej Węgorzewo zostało zniszczone w 80%
Seite 1 von 2
Angeburg heute (Hokke-Mitbrod, 2003)
Alter Gruß aus Angerburg (Erika G. Hokke-Mitbrod, 2003)
Alter Gruß aus Angerburg (Erika G. Hokke-Mitbrod, 2003)
Reichsbahnpersonal (Hokke-Mitbrod, 2003)
 
 
Akzeptieren

Diese Website verwendet Cookies. Durch die Nutzung dieser Webseite erklären Sie sich damit einverstanden, dass Cookies gesetzt werden. Mehr erfahren