Deutsch Polnisch Russisch 
 

Koscioł i znani proboszczowie w Kalinowie

Po katastrofie, jaką były najazdy tatarskie, w 1666 roku wybudowano nowy drewniany kościół. Został on wyremontowany w 1910 roku, ale szybko uległ zniszczeniom podczas działań wojennych w I Wojnie Światowej. Kolejną budowlą był kościół murowany, który wzniesiono w latach 1924 – 1926 wg projektu architekta Kicktona. Na drewnianym stropie umieszczono polichromię berlińskiego artysty o nazwisku Fey. Ołtarz z figurami ukrzyżowanego Zbawiciela, Maryi Panny i Św. Jana jest dziełem rzeźbiarza z Monachium.

Mehr lesen

Po katastrofie, jaką były najazdy tatarskie, w 1666 roku wybudowano nowy drewniany kościół. Został on wyremontowany w 1910 roku, ale szybko uległ zniszczeniom podczas działań wojennych w I Wojnie Światowej. Kolejną budowlą był kościół murowany, który wzniesiono w latach 1924 – 1926 wg projektu architekta Kicktona. Na drewnianym stropie umieszczono polichromię berlińskiego artysty o nazwisku Fey. Ołtarz z figurami ukrzyżowanego Zbawiciela, Maryi Panny i Św. Jana jest dziełem rzeźbiarza z Monachium.

Proboscz Bernhard Rostock (1706-1759), który w 1739 r. zastąpił swojego ojca – poprzedniego proboszcza parafii w Kalinowie - w sprawowaniu obowiązków związanych z pełnieniem tego urzędu., napisał oprócz wielu wierszy znaną do dziś pieśń dziękczynną z okazji żniw pt. „Pola się złocą, a ciężkie kłosy uginają się”.

Najbardziej znanym proboszczem w Kalinowie (1780-1798) był jednak Michał Pogorzelski (ur. 4.9.1737 r. w Lepakach Wielkich – zm. 28.4.1798r.) Paul Fechter z Elbląga napisał o nim książkę pt. „Boży czarownik. Komedia”. Mimo że doskonale władał językiem niemieckim, to kazania głosił w gwarze mazurskiej. Jego grób znajduje się obok kościoła w Kalinowie a pomnik przed kościołem, na którym osadzono tablicę w dwóch językach, do dziś przypomina o proboszczu Pogorzelskim – tak bardzo popularnym i lubianym wśród miejscowej ludności.

Nazwisko Pogorzelski występuje na Mazurach niezwykle często. Jedną z możliwych przyczyn tego fenomenu może być fakt, że za czasów kolonizacji miejsce przeznaczone pod założenie wsi porosłe zdziczałą roślinnością karczowano najprostszą metodą - wypalając zbędne drzewa, krzaki i rośliny. Na oczyszczonych w ten sposób terenach powstawały następnie wsie, które nazywano pogorzeliskami, lub w gwarze mazurskiej pogorzellen. Od tej nazwy wywodzi się nazwisko Pogorzelski.

 
 
Akzeptieren

Diese Website verwendet Cookies. Durch die Nutzung dieser Webseite erklären Sie sich damit einverstanden, dass Cookies gesetzt werden. Mehr erfahren